تحلیل اشعار شاملو براساس نظریۀ خودشکوفایی آبراهام مزلو | ||
| پژوهشنامه جریانشناسی شعر و داستان ادبیات معاصر ایران | ||
| مقاله 6، دوره 2، شماره 2، اسفند 1402، صفحه 107-134 اصل مقاله (478.12 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22034/pmlj.2024.116362 | ||
| نویسندگان | ||
| بهاره مهرنیا* 1؛ فرزاد بالو2 | ||
| 1دانشآموخته کارشناسیارشد زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران | ||
| 2گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیّات فارسی و زبانهای خارجی دانشگاه مازندران | ||
| چکیده | ||
| آبراهام مزلو، مبدع روانشناسی انسانگرا در قرن بیستم در نظریۀ خودشکوفایی معتقد است هیچکس ذاتاً شرور نیست و ماهیت هر انسان بهصورت ذاتی در پی رسیدن به بالاترین درجات رشد و کمال است. این نظریه با تحلیل روند مراحل رشد و تکامل انسان، سلسلهمراتب پنجگانهای از پستترین تا بالاترین نیازهای اساسی انسان را مورد بررسی قرار میدهد. در این نظریه مزلو نیازهای جسمانی را در پایینترین و نیاز به خودشکوفایی را در بالاترین درجه قرار داده است. از نگاه او انسانهای خودشکوفا با دوازده ویژگی مهم ازدیگر انسانها متمایز میشوند. مزلو به بررسی انسانهای سالم، خلاق و در نهایت خودشکوفا میپردازد و معتقد است بررسی انسانهای بیمار، تنها جامعهای بیمار و روانرنجور را در پی خواهد داشت. در این پژوهش به روش توصیفی تحلیلی اشعار شاملو از دیدگاه روانشناسی شخصیتی بهخصوص از دیدگاه نظریۀ خودشکوفایی مزلو مورد بررسی قرار گرفته است. دستاورد این پژوهش نشان میدهد که در اشعار شاملو به عنوان شاعری اجتماعی و سیاسی به جهت علاقه و مسألهمداری نسبت به جامعه و سرنوشت مردم، خودبسندگی و استقلال، و روحیۀ ظلمستیز و هدایتگر میتوان گفت از مؤلفههای شناخت شخصیت به ترتیب؛ علاقۀ اجتماعی، مقاومت در برابر فرهنگپذیری و مسألهمداری، نمود بیشتری داشته و خلاقیت و نوآوری از برجستهترین ابعاد شخصیتی اوست. | ||
| کلیدواژهها | ||
| احمد شاملو؛ آبراهام مزلو؛ خودشکوفایی؛ ابعاد شخصیتی؛ علاقۀ اجتماعی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 43 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 19 |
||
| تعداد نشریات | 11 |
| تعداد شمارهها | 180 |
| تعداد مقالات | 2,019 |
| تعداد مشاهده مقاله | 491,122 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 288,381 |