طبیعت در شعر بختیاری با تأکید بر دوبیتیهای داراب رئیسی | ||
| پژوهشنامه بختیــــــاریشناسی و اقوام ایرانی | ||
| مقاله 4، دوره 3، شماره 1 - شماره پیاپی 5، دی 1403 اصل مقاله (300.25 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22037.2028.15372.108 | ||
| نویسندگان | ||
| معصومه قاسمی1؛ حمید رضایی2 | ||
| 1دانشجوی دکترای زبان وادبیات فارسی دانشگاه شهرکرد | ||
| 2گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| طبیعت و مظاهر آن، مانند کوه، دشت، درختان، گیاهان و پرندگان، از جمله موضوعاتی هستند که انسان از آغاز آفرینش با آنها پیوندی دیرینه داشته و گاه حتی برخی از درختان و گیاهان را مقدس شمرده است. ایرانیان از دیرباز با مجموعههای گیاهی ارتباط نزدیکی داشتهاند و این همبستگی همواره تأثیر عمیقی بر فرهنگ ما گذاشته و در ادبیات و تمدن نیز راه یافته است. شعر فرزند طبیعت است و در آغوش طبیعت رشد و پرورش یافته، طبیعت از دیرباز الهه امیدبخش شاعران بوده و توانسته جایگاه ویژهای را در سرودههای شاعران به خود اختصاص دهد. در این بین بهرهگیری از حیوانات نیز همچون گیاهان و سایر عناصر طبیعی جایگاه خاصی داشته؛ گاه رویکرد توصیفی و گاه رویکردی استعاری، تمثیلی و یا سمبولیک داشته است. داراب رئیسی با بهرهگیری از طبیعت و مظاهر و مناظر آن و توصیف دقیق طبیعت بختیاری در شعر به ترسیم فضا و فضاسازیهای اشعار، پرداخته است. به گونهای که این توصیفات، همگی تحت تاثیر فضای اقلیمی و محیط طبیعت بختیاریست. | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 50 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 36 |
||